แสงแรกแห่งวันส่องผ่านม่านสีเงิน เข้ามาแทนที่ความมืดมิดภายในห้อง
เสียงเพลงจากโน้ตบุ้คคอมพิวเตอร์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้ ยังคงบรรเลงบทเพลงต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
อากาศหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้อง ประกอบกับความเหน็บหนาวจากสายฝนที่เพิ่งจางไป
ทำให้ใครหลายๆ คน ไม่อยากที่จะตื่นจากห้วงนิทราที่แสนสุขสบาย
ชายหนุ่มยังคงซุกตัวอยู่ในผ้าห่มหนา รอคอยการมาของเสียงโทรศัพท์ที่เขาคุ้นเคย...
"..♪.♪. อยากให้รู้ว่านับตั้งแต่วันนั้น ทุกวินาทีของฉัน บอกกับฉันว่าโลกนี้มีเธออยู่.... ♪.....♪"
เขางัวเงียลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์...
"ตื่นยังคะเนี่ยคุณชาย??
"อือออออออ.....ตื่นแล้วววอ่ะมั้งงคับบบบ"
เป็นเวลาเกือบๆ ปีแล้วล่ะมั้ง ที่เขาถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ด้วยเสียงจากโทรศัพท์ เสียงที่สามารถทำให้เขาลืมตาตื่นขึ้นได้อย่างเต็มตา ไม่มีความรู้สึกอยากที่จะลงไปนอนหลับต่ออีกครั้ง
ลองย้อนไปเมื่อ 8 ปีก่อนหน้านี้ ...
เวลาเป็นสิ่งที่ทำให้เขาและเธอ บั ง เ อิ ญ ม า เ จ อ กั น
ช่วงเวลา 3 ปีแรก สำหรับคำว่า “คนรู้จัก”
ช่วงเวลา 4 ปีถัดมา สำหรับคำว่า “เพื่อนสนิท”
และ 1 ปีให้หลัง สำหรับคำว่า “คนรัก”
“นี่ ทำการบ้านยังเนี่ย”
“อ๋อ ยังเลยอ่ะ ส่งอาทิตย์หน้าไม่ใช่หรอ ค่อยทำก็ได้ๆ”
“ไปทำเลยๆ คำว่า ค่อย เนี่ย ทำให้เราพลาดอะไรไปหลายๆ อย่างรู้มั้ย”
“อ่ะจ้าๆๆๆ จะไปทำเดี๋ยวนี้ล่ะคร้าบบบบบบบ เลิกบ่นได้แล้วน้า”
เวลา 8 ปี ก่อนหน้านี้ ก่อนที่เขาและเธอจะตัดสินใจเดินไปด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างเดินอยู่ในเส้นทางของตัวเอง ... เส้นทางที่ไม่เคยคิดว่าจะมาบรรจบกัน
สุดท้าย เส้นทางสองสายก็มาบรรจบกัน เขาและเธอตัดสินใจที่จะเดินไปด้วยกัน บ่อยครั้งที่เจออุปสรรค แต่เขาและเธอก็เลือกที่จะผ่านมันไปด้วยกัน ไม่มีใครเดินนำหน้า หรือตามหลัง เขาและเธอเลือกที่จะ “เดินไปพร้อมๆ กัน”
แต่บางสิ่งบางอย่างที่เขาและเธอไม่ได้เตรียมใจรับไว้ กำลังจะเกิดขึ้น ... เธอรู้ตัวว่า อีกไม่นานเธอจะต้องไปเรียนต่อที่อเมริกา เป็นเวลานานถึง 8 ปีเต็ม เส้นทางที่เขาและเธอร่วมเดินกันมา กำลังจะถึงทางแยก ... จริงๆ แล้ว เธอมองเห็นทางแยกนี้มานานแล้ว แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเล่าให้เขาฟัง
“คิดว่า 8 ปีนานไหม?”
“ลองกลั้นหายใจซัก 8 วินาทีสิ”
เธอลองกลั้นหายในตามที่เขาบอก แล้วเธอก็พบว่า แค่ 8 วินาที เธอก็ทนไม่ไหวแล้ว แล้วถ้าเขาและเธอไม่ได้เจอหน้ากัน 8 ปี จะทนได้เหรอ … น้ำตาของเธอไหลออกมา เธอไม่สามารถปกปิดความเสียใจได้อีกต่อไป เธอตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง
“ ... ”
เขารู้ว่า 8 ปีที่เขารอเธอ มันยาวนานก็จริง ... แต่เขากับเธอก็ยังเจอหน้ากันทุกวัน รอยยิ้มของเธอในแต่ล่ะวัน มันทำให้เขามีแรงที่จะรอต่อไป แต่ 8 ปีต่อจากนี้ มันต่างกันออกไป เขาอาจจะไม่เห็นรอยยิ้มของเธออีก 8 ปี และอาจไม่มีใครโทรมาปลุกในยามเช้าอย่างเคย ...
เขาและเธอตัดสินใจใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่า …
เขาและเธอย้อนเวลากลับไปตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน เล่าเรื่องราวในอดีต ที่เคยผ่านมาด้วยกัน ต่างฝ่ายต่างหัวเราะ และร้องไห้ไปด้วยกัน ...
แล้ววันที่เธอต้องไปอเมริกาก็มาถึง เขาและเธอไปถึงสนามบินตั้งแต่เช้า วันนี้เป็นวันสุดท้ายของ 8 ปีแรกแล้วสินะ หลังจากวันนี้ เขาและเธอจะไม่เจอกันอีก 8 ปีจริงๆ เหรอ เขาและเธอสงสัยว่า ระยะทาง มันเป็นอุปสรรค อย่างที่คนอื่นพูด จริงๆ เหรอ ... 8 ปีหลังจากนี้ เขาและเธอคงจะได้คำตอบแล้ว
“ยังไงก็ตั้งใจเรียนนะ เธอทำได้อยู่แล้วล่ะ”
“ขอบคุณนะ อย่านอนตื่นสายล่ะ จากนี้เค้าไม่ได้โทรไปปลุกแล้วนะ”
“อื้ม จะพยายามนะ”
“แล้ว ค่อย เจอกันนะ”
“เรารู้แล้วว่า คำว่า ค่อย มันทำให้เราพลาดอะไรหลายๆ อย่างไปจริงๆ ...”
พรุ่งนี้ต้องทำอย่างไร ... ???
Post Script...
ขอบคุณทุกๆ คนที่เข้ามาอ่านมากมายเลยครับ แล้วก็ต้องขอโทษจริงๆ ที่เขียนช้าไปหน่อย ขอโทษที่ทำให้ต้องรอนานครับ บางทีเรื่องนี้อาจจะเขียนได้ไม่ดี ก็ต้องขอโทษอีกทีครับ - -"
#1 By 4th on 2008-06-26 22:20